Μετά από επτά χρόνια σκαμπανεβάσματα, επιτέλους φτάσαμε. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες που πέρασα με την Πίτα είναι σαν μια βουβή ταινία που επαναλαμβάνεται στην καρδιά μου. Η στιγμή που οι αριθμοί πηδούν, υπάρχει ελπίδα και μεγάλη αναμονή. Μια φορά κι έναν καιρό, δουλεύαμε ήσυχα χωρίς να μας ενδιαφέρει η σοδειά. τώρα κοιτάζοντας πίσω, κάθε βήμα μετράει και κάθε χτύπος της καρδιάς αντηχεί μαζί του. Η πίτα δεν είναι ένας κρύος κώδικας, αλλά μια ιστορία συσσωρευμένη στο πέρασμα του χρόνου, ένας θρύλος που γράφτηκε από εμάς μαζί. Ευχαριστώ για αυτή τη συντροφιά, οι συνηθισμένες μέρες έχουν εξαιρετικές προσδοκίες. Μετά από επτά χρόνια επιμονής, το φως επιτέλους λάμπει.