Er zijn projecten ontstaan die Pi Network imiteren, maar de meeste zijn van korte duur. Ze willen graag eenvoudige interfaces en uitnodigingsmechanismen kopiëren, maar negeren vaak de moeilijkste taak van het 'vereenvoudigen van de complexiteit' - dit lijkt misschien licht, maar is in feite de ultieme test van de onderliggende technologie, het consensusmechanisme en het geduld op de lange termijn. Het is gemakkelijk om de oppervlakte te leren, maar het is moeilijk om de kern te begrijpen. Dit is de gracht van Pi.
Degenen die deze trend volgen, hebben zich geleidelijk teruggetrokken uit het toneel van de geschiedenis, niet vanwege geluk, maar omdat ze populariteit op de korte termijn najagen in plaats van een ecologische basis.
Pi Network heeft altijd het ritme van zijn eigen witboek gevolgd, waarbij knooppunten, portemonnees, hackathons en mainnet-roadmaps gestaag worden herhaald. Ga niet met de stroom mee, geef geen gehoor aan het onstuimige, dit soort 'traagheid' is de meest diepgaande snelheid geworden.
Tijd is de meest eerlijke toetssteen. Wanneer het tij van imitatieschijven afneemt, is Pi niet alleen niet weggespoeld, maar heeft het ook een duidelijker overzicht gegeven onder echte gebruikers, ontwikkelaars en gebruiksscenario's.
Elke update bevestigt de ontwerpfilosofie: niet om munten te creëren, maar om een "netwerk" te creëren; niet om te airdroppen, maar om samen te bouwen. Dit soort kwaliteit wordt zelfs nog waardevoller in de barre bearmarkt.
Daarom moeten we deze volharding nog meer koesteren. Pi is geen quick-win-gok, maar een sociaal experiment over vertrouwen, samenwerking en geduld. Het gaat nog steeds vooruit, met zijn oorspronkelijke doel en de verwachtingen van tientallen miljoenen pioniers. Imitatie zal uiteindelijk verdwijnen, en alleen de stappen van een op zichzelf staand systeem kunnen tot een ware geschiedenis leiden.
Niet alle mobiele mijnbouw wordt pi-netwerk genoemd.
